این چیست
مدل گوگل است، که بهصورت یک سرویس چت مستقل در دسترس است و در برنامههای گوگل ساخته شده؛ همان برنامههایی که تعداد زیادی از مشاورها هر روز در آنها کار میکنند.
نسخه مستقل یک مدل عمومی توانمند است که با دیگر سرویسهای میزبانیشده بزرگ قابل مقایسه است. نسخهای که بیشتر اهمیت دارد، نسخهای است که در جایی که مطالب شما هست تعبیه شده، چون اصطکاک را عوض میکند، نه توانایی را.
چرا نزدیکی بیشتر از ویژگیها برنده میشود
این کل استدلال برای آن است و ارزش دارد جدی گرفته شود، نه اینکه بهعنوان یک دلخوشی با آن رفتار شود.
جابهجا کردن مطالب، مانع واقعی است
بیشتر کارهای هوش مصنوعی که هیچوقت اتفاق نمیافتند، به این دلیل شکست نمیخورند که مدل نمیتوانست آن را انجام دهد. شکست میخورند چون رساندن مطالب به مدل سه مرحله بود و شما دو دقیقه وقت داشتید. مدلی که همین حالا جایی نشسته که سند هست، همان مرحلهای را حذف میکند که داشت جلوی شما را میگرفت.
زمینه اطراف یک چیز را میبیند
مدلی که به ایمیل و تقویم شما دسترسی دارد میتواند به سؤالهایی جواب بدهد که نیاز دارند بدانید چه چیزی، کی اتفاق افتاده، بدون اینکه اول آن تاریخچه را سر هم کنید. این دستهای از سؤال است که پرسیدنش در هیچ جای دیگری عملی نیست.
چیز تازهای برای یادگرفتن نیست
کارکردن در نرمافزاری که هر روز استفادهاش میکنید، شانس خیلی بیشتری دارد که به عادت تبدیل شود تا بازکردن یک برنامه جداگانه. بیشتر ابزارها روی پذیرش شکست میخورند، نه روی توانایی.
برای چه چیزی از آن استفاده کنیم
هر چیزی که مطالبش همین حالا در گوگل است و جابهجا کردنش اصطکاک است.
- سؤالها درباره تاریخچه ایمیل خودتان، جایی که سر هم کردن رشته با دست، دلیلِ این است که هیچوقت به آن نگاه نمیکنید.
- کار روی مدارک در جای خودشان، بهجای اینکه متن را بیرون بکشید و نتیجه را برگردانید.
- هر چیزی که به این مربوط است که چه چیزی، کی برنامهریزی شده و اطرافش چه اتفاقی افتاده است.
- پیشنویس سریع در سندی که همین حالا دارید ویرایشش میکنید، جایی که بازکردن ابزار دیگری کار را میشکند.
کجا ضعیفتر است
یک سرویس میزبانیشده است، پس همان قاعده برای همه سرویسهای میزبانیشده اعمال میشود: مطالبی که جزئیات مشتری در آنهاست، بهتر است بهصورت محلی انجام شود.
راحتی دو لبه دارد. مدلی که دسترسی گسترده به ایمیل و فایلهای شما دارد، قدرتمند است و همچنین دسترسی زیادی است؛ و ارزش دارد بدانید چه چیزی را دادهاید، نه اینکه پیشفرضها را بپذیرید.
و اگر کار شما در گوگل زندگی نمیکند، بیشتر استدلال برای آن از بین میرود. این ابزاری است که برتری اصلیاش به این بستگی دارد که شما همین حالا کجا هستید؛ و این غیرمعمول است و ارزش دارد صادقانه دربارهاش حرف زد.
در هفته اول چه چیزی را امتحان کنید
دو تمرین، هر دو با هدف برتری نزدیکی، نه مدل.
از آن سؤالی درباره تاریخچه ایمیل خودتان بپرسید که هیچوقت زحمت جوابدادنش را با دست نمیکشید. این موضوع اولین بار کی مطرح شد. من درباره این چه گفتم که انجامش میدهم و آیا انجامش دادم. این شخص در مجموع چه چیزی از من خواسته است. این سؤالها همیشه در اصل جوابدادنی بودهاند و هیچوقت ارزش بیست دقیقه را نداشتهاند.
بعد روی یک سند کار کنید بدون اینکه از آن بیرون بروید. در جای خودش پیشنویس بنویسید، بازبینی کنید و بازساختار بدهید، بهجای اینکه متن را به پنجره دیگری ببرید و برگردانید. نکته این است که متوجه شوید چقدر از اصطکاک معمول شما جابهجایی بوده، نه فکرکردن؛ چون این نسبت بیشتر از آن چیزی است که بیشتر آدمها انتظار دارند.
کجا اشتباه میشود
سه اشتباه.
دسترسی گسترده دادن بدون اینکه به آن نگاه کنید. راحتی کلِ محصول اینجاست، و راحتی دقیقاً همان چیزی است که باعث میشود آدمها روی مجوزها کلیک کنند و رد شوند. بدانید به چه چیزی میتواند برسد.
فرض اینکه نزدیکی یعنی ابزار درست برای همهچیز. ابزار درست برای مطالبی است که همین حالا در گوگل هستند. برای کار حجمی، برای کار خصوصی و برای هر چیزی که روی پوشهای روی دیسک خودتان گسترده شده، چیزهای دیگری بهترند.
گذاشتن مطالب مشتری در آن، چون همین حالا باز بوده است. همان قاعده مثل هر سرویس میزبانیشده؛ و اینکه فایل همین حالا در حساب گوگل شما نشسته، جایی که مدل اجرا میشود را عوض نمیکند.
چطور کنار بقیه مینشیند
در برابر سرویسهای میزبانیشده دیگر، از نظر توانایی بهطور کلی قابل مقایسه است و بهخاطر جایی که مینشیند متمایز میشود. اگر کار شما در گوگل است، این یک برتری واقعی و روزانه است. اگر نیست، دلیل کمی برای انتخابش هست.
در برابر مدلهای محلی، معامله معمول را میکند: راحتی و توانایی در برابر حریم خصوصی و ماندگاری.
نسخه عملی برای بیشتر مشاورها این است که این ابزاری نیست که بپذیرید؛ ابزاری است که شروع میکنید به استفادهاش چون همین حالا آنجاست؛ و سؤال صادقانه این است که آیا مطالب شما جایی زندگی میکند که این هست، نه اینکه کدام مدل بهتر است.
سؤال تاریخچه ایمیل، همان که دستکم گرفته شده است
از همهچیزِ این قسمت، توانایی پرسیدن سؤالهای واقعی از مکاتبات خودتان، همان چیزی است که بیشتر مشاورها از آن سود میبرند و هیچکس از آن استفاده نمیکند.
هر مشاوری سالها ایمیل دارد که تاریخچه واقعی هر رابطهای را که دارد در خود دارد. چه چیزی قول داده شد، چه چیزی خواسته شد، نگرانی دو سال پیش چه بود، دفعه قبل که این موضوع مطرح شد چه اتفاقی افتاد. این کاملترین سند کسبوکار است که در هیچ جای دیگری وجود دارد.
و غیرقابل استفاده است، چون پیداکردن هر چیزی در آن یعنی بهاندازه کافی به خاطر داشتن تا جستجو کنید؛ یعنی فقط میتوانید چیزی را پیدا کنید که همین حالا میدانستید آنجاست. جستجو کلمهها را پیدا میکند. به سؤالها جواب نمیدهد.
مدلی که در سراسر آن میخواند، بهجای آن به سؤالها جواب میدهد؛ و این یک بایگانی را به چیزی تبدیل میکند که پیش از یک جلسه با آن مشورت میکنید، نه چیزی که گاهی بعداً در آن بگردید. این یک تغییر واقعی در این است که مطالب برای چه چیزی هستند.
مرز را روشن نگه داریم
مدلی که به ایمیل و مدارک دسترسی دارد، چیزهای زیادی درباره آدمهای دیگر در دست دارد؛ و این شایسته لحظهای فکر است، نه یک پیشفرض.
چارچوب مفید این است که این برای سؤالهایی درباره کار خودتان و تاریخچه خودتان خوب است، و جایی نیست برای هر چیزی که راحت نباشید یک سرویس آن را پردازش کند. اینها دستههای متفاوتی هستند و وقتی ابزار راحت میشود، بهراحتی میتوان تفاوت را از یاد برد.
در عمل یعنی اینکه آزادانه از آن برای «من چه گفتم که انجام میدهم»، «این کی شروع شد» و «این سند به چه چیزی نیاز دارد» استفاده کنید؛ و وقتی سؤال درباره فایلِ کسی است، نه درباره نحوه انجام کار خودتان، سراغ یک مدل محلی بروید.
نکتهای درباره ابزارهایی که خودتان انتخابشان نکردید
چیزی هست که ارزش توجه دارد درباره مدلی که در نرمافزاری میرسد که همین حالا برایش پول میدهید؛ و آن این است که شما آن را ارزیابی نکردید و با این حال از آن استفاده خواهید کرد.
این لزوماً بد نیست. نزدیکی واقعاً ارزشمند است و مانع امتحانکردنش صفر است. یعنی تصمیم درباره اینکه کدام مدل کار شما را انجام میدهد، با این گرفته میشود که سالها پیش بهطور تصادفی روی کدام نرمافزار استاندارد شدهاید، نه با چیزی درباره کار.
ارزش دارد یک بار آگاهانه انجامش بدهید. بپرسید برای چه چیزی از آن استفاده میکنید، آیا چیز دیگری برای آن بهتر نیست و آیا جواب فقط راحتی است. راحتی یک جواب مشروع است. وقتی انتخاب شده باشد، جواب بهتری است.
هزینهاش چقدر است
در سطح پایه با حسابهایی که خیلی از مشاورها همین حالا دارند همراه است، با یک سطح پولی برای مدلهای توانمندتر. برای کسی که همین حالا برای ابزارهای تجاری گوگل پول میدهد، بخش معناداری از آن بدون تصمیم جداگانه میرسد؛ و این هم برتری اصلیاش است و هم دلیل اینکه آگاهانه دربارهاش فکر کنید.
سؤالهایی که مشاورها واقعاً تایپ میکنند
کار با مطالبی که همین حالا در گوگل زندگی میکنند. برتریاش نزدیکی است، نه توانایی؛ و اینکه مجبور نباشید مدارک را جابهجا کنید یا تاریخچه ایمیل را با دست سر هم کنید، اصطکاکی را حذف میکند که جلوی بیشتر کارهای هوش مصنوعی را میگیرد.
از نظر توانایی بهطور کلی قابل مقایسه است و بهخاطر جایی که مینشیند متمایز میشود. اگر مدارک، ایمیل و تقویم شما در گوگل هستند، آن نزدیکی روزانه یک برتری واقعی است. اگر نیستند، بیشتر استدلال برای آن از بین میرود.
دسترسی زیادی است و ارزش دارد بهجای پذیرفتن پیشفرض، آن را بفهمید. بدانید چه چیزی را دادهاید. برای هر چیزی که جزئیات مشتری در آن است، یک مدل باز که روی کامپیوتر خودتان اجرا میشود، جواب بهتری است، صرفنظر از راحتی.
بله، و این استفادهای است که بیشتر از همه ارزش امتحانکردن را دارد. سؤالهایی مثل «این موضوع اولین بار کی مطرح شد» یا «این شخص در مجموع چه چیزی از من خواسته است»، همیشه در اصل جوابدادنی بودهاند و هیچوقت ارزش وقت برای جوابدادن با دست را نداشتهاند.